KUNG MALIMOT MO AKO

KUNG MALIMOT MO AKO
Salin ni L mula kay Neruda

Kung malimot mo ako
Gusto kong malaman mo ang isang bagay.

Alam mo kung paano ito:
Kung titigan ko
Ang kristal na buwan, ang pulang sanga
Ng mabagal na taglamig sa aking bintana,
Kung hahawakan ko,
Malapit sa apoy,
Ang di-mahipong abo
O ang kulubot na katawan ng troso
Ang lahat ay magdadala sa akin sa iyo
Para bang ang lahat ng naririto sa mundo,
Mga amoy, liwanag, bakal
Ay mga maliliit na bankang naglalayag
Tungo sa mga isla mong naghihintay sa akin.

Puwes, ngayon,
Kung unti-unti ay titigilan mo akong mahalin
Titigilan kitang mahalin nang unti-unti.
Kung bigla
Ay malimot mo ako
Huwag mo na akong hanapin
Pagkat ikaw ay limot ko na

Kung sa isip mo'y sobrang haba at hibang
Ang hangin ng mga banderang
Dumaraan sa aking buhay, at
Iwanan ako sa dalampasigan
Ng pusong aking pinag-ugatan
Tandaan mong
Sa araw na iyon,
Sa oras na iyon,
Itataas ko ang aking mga bisig
At ang mga ugat ko ay hahayo
Upang humanap ng panibagong lupa.

Ngunit, kung bawat araw,
Bawat oras,
Nararamdaman mong ako ang kapalaran mo,
Sa di-mapigilang tamis,
Kung bawat araw isang bulaklak
Ang aakyat sa iyong mga labi upang hanapin ako

Ay mahal,
Ay, irog ko,
Sa akin ang lahat ng apoy ay mauulit
Sa akin ay walang matutupok o malilimot
Ang aking pag-ibig ay nabubuhay
Sa iyong pag-ibig, mahal
At hanggang ikaw ay buhay,
Mananatili ito sa iyong mga kamay
Nang hindi umaalis sa akin.

KAY DAMING MGA PANGALAN

salin mula kay Pablo Neruda

Tumatagni ang mga Lunes sa mga Martes

at ang linggo sa buong taon.

Hindi mapuputol ang panahon

ng iyong naghihingalong gunting,

at ang lahat ng mga pangalan nitong araw

ay aanurin sa agos ng gabi.

Walang sinumang makaaangkin sa pangalang Pedro,

wala ni isang Rosa o Maria,

lahat tayo ay alikabok at buhangin,

lahat tayo ay ulan sa ilalim ng ulan.

Nabanggit nila sa akin ang tungkol sa mga Venezuela,

tungkol sa mga Chile at Paraguay;

wala ako ni isang hinagap sa kanilang mga sinasabi.

Ang tanging alam ko ay ang balat ng lupa,

at alam kong wala itong pangalan.

Nang nabuhay ako sa piling ng mga ugat

mas pinaligaya nila ako kaysa sa mga bulaklak,

at nang kumausap ako ng bato

kumililing ito na parang kampanilya.

Napakahaba nitong tagsibol

na umuusad sa kahabaan ng taglamig.

Nawala ng panahon ang kanyang sapatos.

Ang isang taon ay apat na siglo.

Kapag natutulog ako tuwing gabi,

ano ang sa aki'y tinatawag o di tinatawag?

At sa aking pag-gising, sino ako

kung hindi ako ako sa aking paghimbing?

Ibig lang nito sabihin na hindi pa man

tayo lumalapag sa buhay

ay dumarating na tayo na parang bagong silang;

huwag nating punuin ang ating mga dila

ng napakaraming bantulot na pangalan,

ng napakaraming malulungkot na pormalidad,

ng napakaraming nagbibidahang sulat,

ng napakaraming iyo at akin,

ng napakaraming pirmahan ng papeles.

Mayroon akong isip upang baligtarin ang mga bagay,

pag-isahin sila, ipanganak sila,

paghaluin sila, hubaran sila,

hanggang ang liwanag ng mundo

ay may kabuuan ng dagat,

isang bukal at malawak na kabuuan,

isang gumagapang na halimuyak.