KAY DAMING MGA PANGALAN

salin mula kay Pablo Neruda

Tumatagni ang mga Lunes sa mga Martes

at ang linggo sa buong taon.

Hindi mapuputol ang panahon

ng iyong naghihingalong gunting,

at ang lahat ng mga pangalan nitong araw

ay aanurin sa agos ng gabi.

Walang sinumang makaaangkin sa pangalang Pedro,

wala ni isang Rosa o Maria,

lahat tayo ay alikabok at buhangin,

lahat tayo ay ulan sa ilalim ng ulan.

Nabanggit nila sa akin ang tungkol sa mga Venezuela,

tungkol sa mga Chile at Paraguay;

wala ako ni isang hinagap sa kanilang mga sinasabi.

Ang tanging alam ko ay ang balat ng lupa,

at alam kong wala itong pangalan.

Nang nabuhay ako sa piling ng mga ugat

mas pinaligaya nila ako kaysa sa mga bulaklak,

at nang kumausap ako ng bato

kumililing ito na parang kampanilya.

Napakahaba nitong tagsibol

na umuusad sa kahabaan ng taglamig.

Nawala ng panahon ang kanyang sapatos.

Ang isang taon ay apat na siglo.

Kapag natutulog ako tuwing gabi,

ano ang sa aki'y tinatawag o di tinatawag?

At sa aking pag-gising, sino ako

kung hindi ako ako sa aking paghimbing?

Ibig lang nito sabihin na hindi pa man

tayo lumalapag sa buhay

ay dumarating na tayo na parang bagong silang;

huwag nating punuin ang ating mga dila

ng napakaraming bantulot na pangalan,

ng napakaraming malulungkot na pormalidad,

ng napakaraming nagbibidahang sulat,

ng napakaraming iyo at akin,

ng napakaraming pirmahan ng papeles.

Mayroon akong isip upang baligtarin ang mga bagay,

pag-isahin sila, ipanganak sila,

paghaluin sila, hubaran sila,

hanggang ang liwanag ng mundo

ay may kabuuan ng dagat,

isang bukal at malawak na kabuuan,

isang gumagapang na halimuyak.